یکشنبه ۱۴ خرداد

قدرت در ضعف

امّا این گنجینه را در ظروفی خاکی داریم، تا آشکار باشد که این قدرت خارق‌العاده از خداست نه از ما.

دوم قرنتیان ۴: ۷

به احتمال زیاد پولس به‌مدت ۱۸ ماه در سال‌های ۵۰ تا ۵۲ در قرنتس رحل اقامت افکند و در این مدت، همت به بشارت، تشکیل، انتظام و تعلیم کلیسای شهر قرنتس گماشت. شهر باستانی قرنتس در سال ۱۴۶ قبل از میلاد توسط سردار رومی لوسیوس مومیوس فتح و به‌کلی ویران گردید. اما پس از حدود یک قرن در سال ۴۴ قبل از میلاد، ژولیوس سزار، قرنتس را به‌عنوان مستعمرهٔ روم بازسازی کرد.

قرنتس جدید شکوفا شد و به پایتخت اداری استان رومی آخایی تبدیل شد. قرنتس به‌دلیل موقعیت طبیعی بنادر خود به شهری پُررونق و به‌لحاظ اجتماعی بسیار متنوع تبدیل شد.

نامهٔ اول پولس به قرنتیان که احتمالاً در حدود سال‌های ۵۳-۵۴ بعد از میلاد در افسس در آسیای صغیر نوشته شده است، به مشکلاتی می‌پردازد که در سال‌های اولیه پس از عزیمت وی از قرنتس در آنجا به‌وجود آمده بود. نامه به قرنتیان به‌لحاظ موضوعات مورد بحث از ساختار بسیار متنوعی برخوردار است. یکی از موضوعاتی که در این رساله مورد واکاوی و تأکید قرار می‌گیرد، موضوع قدرت در ضعف است که در اشکال مختلف به‌کار برده شده است.

از نظر پولس ایماندار، هر چند ضعیف، از طریق ایمان به قدرت نجاتی که در انجیل نهفته است دست می‌یابد (رومیان ۱: ۱۶)  و از طریق ایمان است که می‌توان «قوت قیامت و شراکت در رنج‌های وی را شناخته و با موت او مشابه گردیم» (کولسیان ۳: ۱۰)؛ زیرا صلیب مسیح قوت خداست که موجد نجات آنانی است که به مسیح ایمان آورده اند. همچنین، «زیرا ذکر صلیب برای هالکان حماقت است، لکن نزد ما که ناجیان هستیم قوت خداست» (اول قرنتیان ۱: ۱۸). زیرا ضعف خدا از جمیع آدمیان قدرتمند‌تر است و قدرت او در ضعف شاهدان او تجلی می‌یابد.

هنگامی ایمانداران به مسیح متحمل درد و رنج و زحمت می‌شوند، حیات مسیح در آنان آشکار می‌شود؛ زیرا که قدرت خدایی که مسیح را به قدرت از مردگان برخیزانید بر ایشان قرار گرفته است و آنان را قدرتمند می‌سازد. «… زیرا خدایی که گفت تا نور از ظلمت درخشید، همان است که در دل‌های ما درخشید تا نور معرفت جلال خدا در چهره عیسی مسیح از ما بدرخشد.» (دوم قرنتیان ۴: ۷)