چهارشنبه ۱۶ فروردین

اتحاد مؤمنان به مسیح

«ایشان همگی به همراه زنان و نیز مریم مادر عیسی و برادران او، یکدل تمامی وقت خود را وقف دعا می‌کردند.»

اعمال رسولان ۱: ۱۴

سخنان عیسی به شاگردانش پس از رستاخیز از مردگان، همچنین صعود جسمانی او به عالم بالا در ابر جلال حضور خدا، تأثیر عمیقی در تغییر روحیهٔ شاگردان از خود به‌جا گذاشت. آنها دانستند که عیسی دیگر به‌صورت جسمانی در میان آنها حضور نخواهد داشت، بلکه بر طبق وعده‌اش، روح‌القدس جای خالی او را به شکلی کاملاً متفاوت پر خواهد کرد. به همین خاطر، آنها در اطاعت کامل فرمان عیسی و در غیاب او، به یکدل تمامی وقت خود را صرف دعا کرده، نزول روح القدس را انتظار می‌کشیدند. کافی است نگاهی به اسامی افرادی که در این دعای متحد حضور داشتند بیندازیم تا به آسانی دریابیم که بر خلاف گذشته، این‌بار هیچ تردیدی در هیچ‌یک از آنها دربارهٔ به‌وقوع‌پیوستن آنچه عیسی گفته، وجود نداشت.

پطرس، که عیسی را سه بار انکار کرد. توما، که خبر رستاخیز عیسی از زبان سایرین را باور نکرد. یوحنا و یعقوب که در طلب مقام بالاتر سایر شاگردان را از خود رنجانیده بودند و سرانجام، برادران عیسی که تا پیش از قیام، مقام و مأموریت عیسی را جدی نگرفته، از پیروی او سر باز زده بودند.

از سوی دیگر، حضور مریم، مادر عیسی به‌همراه سایر زنان، حاکی از این بود که اینک مرزهای جدایی برداشته شده و جمع شاگردان دیگر صرفاً جمعی مردانه نخواهد بود. حال همۀ پیروان عیسی بدون هیچ‌گونه تفاوتی در زیر یک سقف برای یک هدف متحد شده بودند.

بعضی از این افراد، همان شاگردانی بودند که حتی در سخت‌ترین شب زندگی عیسی قادر به همراهی او در دعا نبودند (متی ۲۶: ۳۶-۴۶) و پس از مرگ او نیز همگی پریشان شده، چون گوسفندان بی‌شبان پراکنده شده بودند. اما، اکنون تغییری اساسی در باورها و طرز تفکر همگی آنها ایجاد شده بود. پس از مشاهدهٔ عیسای قیام کرده و صعود پُرجلال او به نزد پدر در آسمان، آنها دیگر به‌دنبال هیچ حیاتی خارج از کلام حیات‌بخش عیسی نبودند. به‌همین‌خاطر، انتظار داشتند که با نزول روح‌القدس، خدا برای همیشه در میان مؤمنین به خود ساکن باشد. برای این گروه، دیگر دعا انجام ملال‌آور فریضه‌ای مذهبی نبود، بلکه نمایانگر ایمانی بود که چشم انتظار انجام وعدۀ خداست، ایمانی که انجام کلام عیسی را حتمی دانسته، به پاداشی کمتر از حضور زندۀ خدا قانع نیست.