این آیات نوعی حس ناآرامی ایجاد میکنند. دیدبانانی بر حصارهای اورشلیم گماشته شدهاند که افرادی دعاگویند. آنان «یادآوریکنندگان» خدا هستند. این اصطلاح در گذشتهها کمی بار سیاسی داشته است. در انگلستان در قرن دوازدهم، مسئولیت «یادآوریکننده» به پادشاه، توسط هنری دوم ایجاد شد، تا به پادشاه یادآوری کنند که چه کسانی به او مالیات بدهکارند. این مقام هنوز هم بهعنوان پستی ارشد در دستگاه قضایی انگلستان وجود دارد. در سال ۲۰۱۴، باربارا فانتین نخستین زنی بود که به این مقام منصوب شد.
رسوم باستانی معمولاً معادلهایی مدرن نیز دارند. خدایی که تمام دعاها را پیش از آنکه به زبان آورده شوند میداند، هنوز هم میل دارد تا قومش یادآوریکننده باشند. آمدن عیسی و ولادت او در شرایطی بسیار محقر، سرآغاز آن پادشاهی است که خدا به بنای آن مشغول است، پادشاهیای که در آن نجات محقق میشود و مردمانی فراموششده نجات مییابند. امروزه هر کس که در دعا بگوید: «پادشاهی تو بیاید»، یکی از یادآوریکنندگان خدا میشود.
پدیدآوردن این پادشاهی بهسرعت صورت نخواهد پذیرفت. کاری که در اثر آن، فقیران و آوارگان، دیگر بدینگونه خوانده نشوند و نامهای دلنشین بر خود گیرند پرزحمت و دشوار است، اما با جدیت در حال آمدن است، درست مانند بازسازی ویرانههای اورشلیم در قرنهای بسیار دور. پس دیگر نباید زمان را هدر داد. دست بهکار شوید و بنا کنید!
اصلاحگر مشهور ژاپنی در قرن بیستم، تویوهیکو کاگاوا، سالها در زاغهنشینهای ژاپن زندگی و کار میکرد. اندیشه و دغدغۀ او این بود: «من در یک کتاب خواندم که مردی به نام مسیح، به همه جا میرفت و کارهای نیکو انجام میداد. به همین دلیل است که راضیبودن صرفاً از اینور و آنوَر رفتن، مرا مشوش میسازد.»