ایام عید پاک
در این متن دو محور زمان و فضا یکدیگر را قطع میکنند. از یک سو، لوقا تاریخ آغاز خدمت یحیی را بهدقت با نامبردن از فرمانروایان وقت و قلمرو فرمانروایی آنان مشخص میکند و از سوی دیگر، صرفاً از عبارت «در بیابان» استفاده میکند و این کلام به زمان اشعیا و پیش از آن به زمان ابراهیم برمیگردد. تاریخ با ابدیت قطع میشود و به این ترتیب، هنگامی که ماشیح موعود میآید، عرصه میتواند برای عمل روحالقدس گشوده شود.
نبوت یحیی بلافاصله به ظهوری آتی و الزامآور اشاره میکند که محور اصلی آن داوری است. اما هنگامی که شنوندگانش از او میپرسند واکنش عملی آنان چه باید باشد، پاسخ او بسیار ملالآور است. آنان باید برخی از قواعد اخلاقی اساسی را رعایت کنند و وظایف شغلیشان را بهدرستی انجام دهند. آیا این انتظارِ بهشدت بالا و آن روزمرگیِ ناامیدکننده ناسازگارند؟
این فاصله را واقعهٔ متناقضنمای تجسم پُر میکند که موعظهٔ یحیی مقدمهٔ آن است. عیسی، پسر خدا، برای ما که پیروان اوییم، هم وعدهٔ کهن انبیا را تحقق میبخشد و هم ما را به آیندهای تصورناپذیر دعوت میکند. در عین حال، بهعنوان پسر انسان، الگویی از تقدس عملی در زندگی روزمره را نشان میدهد که میتوانیم آن را در زندگی روزمرهمان بهکار بریم. از اوایل قرن اول در فلسطین، که ابدیت با تاریخ تلاقی میکند و بیکرانگی و جغرافیا تقاطع مییابند، پدیدهٔ تجسم، بشریت و الوهیت را تا ابد به هم پیوند میزند.