دوشنبه ۱۵ مرداد

تبدیل هیئت خداوندگار ما

«و سرانجام، او را خواهیم دید، از طریق محبت نجات‌بخش خودِ او.» این بخشی از یکی از سرودهای عید میلاد است که هر سال می‌سراییم، اما آیا تشخیص می‌دهیم که این ادعا واقعاً چقدر شگفت‌انگیز است؟ از هم‌اکنون خدا ما را برادران و خواهران عیسی می‌داند. «اینک فرزندان خداییم.» موضوع تا اینجا بسیار دلپذیر است. اما وعده‌ای که در نامه‌ی اول یوحنا آمده، از این نیز فراتر می‌رود. می‌فرماید که روزی عیسی را همانگونه که هست خواهیم دید، و به همین دلیل، ما نیز «مانند او خواهیم بود.» (لحظه‌ای مکث برای درک مطلب.) در اینجا یک سوال بدیهی مطرح می‌شود، و آن اینکه عیسی به چه شکل خواهد بود؟ اما در این مورد هیچ نمی‌دانیم. رویداد تبدیل هیئت به آن سه شاگرد نگاهی اجمالی و بسیار کوتاه از هویت حقیقی عیسی ارائه داد. ایشان در آن لحظات کوتاه دیدند که او، هم متعلق به آسمان است و هم متعلق به زمین. این وعده‌ای بود درباره‌ی واقعیت نوین نهایی، درباره‌ی آن زمان که هر دو عالم، یعنی آسمان و زمین، در یکدیگر درآمیزند. لذا آیا این بدان معناست که ما خودمان خواهیم بود (زمینی)، اما در حد بی‌نهایت (آسمانی)؟ آیا بدان معناست که از هر چیز ارزشمند در این عالم (زمین) تمتع و بهره خواهیم برد، اما در آن شکل و حالتی که این چیزها تبدیل یافته باشند به آنچه بطور غایی مقدر بود باشند (آسمانی)؟ آیا بدان معناست که مانند او محبت خواهیم کرد؟ ما قادر به درک این امور نیستیم. اما کاری که در این فاصله قادریم انجام دهیم، این‌ است که تمرین کنیم مسیح را آنگونه که هست ببینیم؛ می‌توانیم تمرین کنیم که نگاه‌مان را در کدام مسیر ثابت نگاه داریم.