مرد جوانی برای جلسه وارد کلیسا شد. کتش را درآورد و روی مذبح انداخت، که باعث ناراحتی شخصی دیگر شد. چرا این کار ناشایست بود؟ چون نمادها حاکی از مفاهیمی حقیقیاند و نمادها نزدیکترین پیوند را با توجه و احترامی دارند که خدا شایستۀ آن است.
در قسمتی که امروز میخوانیم، میبینیم که قوم اسرائیل در تدارک خیمۀ ملاقات، آراستن چراغها و قرار دادن نانها بر میز طلا در شبّات چه توجهی به خرج میدادند. این خرافهپرستی نبود؛ رعایت احترام کسی بود که سزاوار کمال احترام است.
شکل معاصری از شمایلشکنی در فرهنگ «یکبار مصرف» ما هست که درصدد تحقیر محبوبترین نمادهای ما و فروکاستن همۀ آنها به حد ضایعات استعاری است. سنتهای کلیسایی مختلف و بخشهای مختلف جامعه عمیقاً با نمادهایشان پیوند خوردهاند، از مذبح و شمایل گرفته تا بنای یادبود و سنجاق سینه، اما همۀ آنها به دلیل معنایی که برای گروهی خاص دارند، سزاوار احترام و توجهاند. خطر آن است که اگر احترام به «اموال خدا» را کنار بگذاریم، در نهایت، احترام و محافظت گرانبهاترین اموال خدا -یعنی انسانها- را نیز کنار خواهیم گذاشت و آنها نیز دورریختنی خواهند شد.
این باید تصمیم هرروزۀ ما باشد: «با دقت راه برو، چون ممکن است روی گنج شخص دیگری قدم بگذاری».
Today's Prayer
ای خدای نجات ما!
کمک کن تا از عاداتی که به جسم ما آسیب میزنند
و ذهنمان را مسموم میکنند، رویگردان شویم،
و دوباره عطای حیات تو را
که در عیسای مسیح بر ما آشکار کردی، برگزینیم.
Bible Study
لاویان ۲۴:۱-۹
خداوند به موسی فرمود: «به قوم اسرائیل دستور بده که روغن زیتون خالص را برای چراغهای معبد بیاورند و چراغها همیشه روشن باشند. هارون هر شامگاه چراغهایی را که در چراغدانهای طلای خالص، که در بیرون پرده مقدّسترین مکان، مقابل صندوق پیمان قرار دارند، با روغن زیتون پُر کند و چراغها را همیشه آماده تا صبح روشن نگه دارد. این قانونی جاودانی برای نسلهای آیندهٔ شماست. هارون هر شامگاه چراغهایی را که در چراغدانهای طلای خالص، که در بیرون پرده مقدّسترین مکان، مقابل صندوق پیمان قرار دارند، با روغن زیتون پُر کند و چراغها را همیشه آماده تا صبح روشن نگه دارد. این قانونی جاودانی برای نسلهای آیندهٔ شماست. «با دوازده کیلو آرد، دوازده قرص نان بپزید و آنها را در دو ردیف شش تایی بر سر میزی که از طلای خالص ساخته شده است و در حضور من قرار دارد، بگذارید. بر هر ردیف نان، کُندُر خالص بگذارید تا به عنوان نمونهای از نان بر آتش به حضور من تقدیم کنید در آینده در هر سبت نان باید به حضور خداوند تقدیم شود. این وظیفهٔ مردم اسرائیل برای همیشه است. این نان به هارون و پسرانش تعلّق دارد، آنها را باید در یکجای مقدّس بخورند، زیرا این هدیه از مقدّسترین هدایایی است که به حضور من تقدیم میشود.»
مزمور ۱۴
احمقان در دل خود میگویند: «خدا وجود ندارد.» اینها اشخاصی فاسد هستند و کارهای زشت میکنند و کار نیک از آنها سر نمیزند. خداوند از آسمان بر مردم روی زمین مینگرد تا ببیند که آیا شخص فهمیدهای وجود دارد که طالب خدا باشد. امّا همه گمراه و یکسان فاسد شدهاند. حتّی یک نفر نیكوکار هم در بین آنها نیست. خداوند میپرسد: «آیا این بدکاران شعور ندارند که بندگان مرا مانند نان میخورند و مرا به یاد نمیآورند؟» امّا آنها به وحشت خواهند افتاد، زیرا خدا مددکار نیکوکاران است. وقتی بدکاران نقشههای مسکینان را خراب میکنند، خداوند پناهگاه آنان است. ای کاش پیروزی برای بنیاسرائیل از صهیون بیاید، وقتی خداوند قوم خود را از اسارت آزاد کند، یعقوب شاد خواهد شد و بنیاسرائیل شادی خواهد کرد.
اول تیموتائوس ۴
روحالقدس صریحاً میفرماید كه در زمانهای آخر، بعضیها از ایمان دست خواهند كشید و از ارواح گمراه كننده و تعالیم شیاطین پیروی خواهند کرد. از تعالیم ریاكارانهٔ دروغگویان استفاده كرده و وجدانشان طوری بیحس خواهد گردید كه گویی با آهنی داغ سوخته شده است. ازدواج را ممنوع نموده و خوردن بعضی از غذاهایی را قدغن میکنند كه خدا آفریده است، تا ایماندارانی كه حقیقت را میدانند با شكرگزاری از آن غذاها استفاده كنند. درصورتی كه همهٔ چیزهایی كه خدا آفریده است نیكوست و نباید چیزی را كه با شكرگزاری پذیرفته میشود، ناپاک شمرد. زیرا به وسیلهٔ كلام خدا و دعا پاک میگردد. اگر این دستورها را به ایمانداران یادآور شوی، خادم نیكوی مسیح عیسی خواهی بود كه در حقایق ایمان و تعالیم نیكویی كه دنبال کردهای، پرورش خواهی یافت. امّا با افسانههای كفرآمیز كه ارزش بازگو كردن ندارد، كاری نداشته باش. اگر میخواهید ورزش كنید، خود را در خداپرستی تقویت كنید. زیرا اگرچه ورزش در بعضی موارد برای بدن مفید است، خداپرستی از هر حیث فایده دارد، چون هم برای حال و هم برای آینده وعدهٔ حیات دارد. این سخن درست و کاملاً قابل قبول است. بنابراین ما تقلّا و كوشش میکنیم زیرا به خدای زنده كه نجاتدهندهٔ همهٔ آدمیان و مخصوصاً ایمانداران است توکّل داریم. این است آنچه تو باید به آنها دستور و تعلیم دهی: هیچکس جوانی تو را حقیر نشمارد، بلكه در گفتار و كردار، در محبّت و ایمان و پاكی برای ایمانداران نمونه باش و تا موقع آمدن من، وقت خود را صرف موعظه و تعلیم و قرائت كلام خدا برای عموم بنما. نسبت به عطیهٔ روحانی خود بیتوجّه نباش، عطیهای كه در وقت دستگذاری تو به وسیلهٔ رهبران كلیسا همراه با نبوّت آنها به تو داده شد. این چیزها را به عملآور و خود را وقف آنها بساز تا پیشرفت تو برای همه معلوم گردد. مراقب خود و تعالیمت باش و در انجام این كارها همیشه كوشش كن چون به این وسیله هم خود و هم آنانی را كه به تو گوش میدهند، نجات خواهی داد.