چهارشنبه ۱۵ اسفند

چهارشنبهٔ خاکستر
پول، پول، پول. آنچه غالباً مایهٔ سیه‌روزی حیات کلیسا و علت اکثر اختلاف‌های خشونت‌بار ما انسان‌هاست، همین پول است. بسیاری از خادمین کلیسا و واعظان غیراستخدامی، از موعظه دربارهٔ پول احساس خجالت می‌کنند، حال آنکه واقعیت این است که ما برای تأمین هزینه‌های فعالیت‌های بشارتی و خدمات کلیسایی نیاز به پول داریم، و هم عیسی و هم پولس با شهامت تعلیم داده‌اند که آنچه نشانهٔ بیماری روحانی است، اندوختن پول است و نه دادن آن.

من، هم در مقام معاون اسقف و هم در مقام اسقف، هر‌بار که از کلیساهای محلی تقاضا کرده‌ام هدیهٔ بیشتری برای صندوق مالی مشترکمان بدهند، در معرض خشم‌ها و هر نوع اتهامی قرار گرفته‌ام- صندوقی که امکان آن را فراهم می‌سازد تا آنانی که بیشتر دارند، به آنانی که کمتر دارند، کمک کنند. این امر کاملاً با تعلیم کتاب‌مقدس منطبق است، اما سخن‌گفتن دربارهٔ پول به‌نوعی سبب می‌شود بسیاری از افراد حالت تدافعی به خود بگیرند و احساس تهدید کنند، گرچه باید دانست که مشکل در پو‌‌ل‌دوستی است، نه در خود پول. به‌نظر من، چنین حالت‌هایی به اشتیاق طبیعی انسان به برخورداری از امنیت مربوط می‌شود، اما کتاب ‌مقدس تعلیم می‌دهد که در نهایت، امنیت حقیقی در پول یافت نمی‌شود. در واقع، عکس این نکته صدق می‌کند. هرچه بیشتر پول داشته باشیم، باخت ما می‌تواند بیشتر باشد، و به این ترتیب، موجب بروز اضطرابی عظیم می‌گردد. شاید به همین دلیل باشد که کلیساهای فقیرتر بیش از بقیه پول خود را می‌بخشند.

ممکن است لازم باشد در این «چهارشنبهٔ خاکستر»، بار دیگر بیندیشیم که چه مقدار پول باید برای فعالیت‌های بشارتی و خدمات کلیسایی هدیه بدهیم. این امر آشکار می‌سازد که اولویت‌های ما در کجا قرار دارند.