جمعه ۱۶ تیر

نامه به کلیسای فیلادلفیه – ماموریت

«اعمال تو را می‌دانم. اینک دری گشوده پیش روی تو نهاده‌ام که هیچ‌کس آن را نمی‌تواند بست.…» مکاشفه ۳: ۸

شهر فیلادلفیه نامش را از نام مؤسس خود «آتالوس دوم فیلادلفوس» (۲۲۰ – ۱۳۸ ق.م،Attalus II Philadelphus) پادشاه پرگامون گرفته است. این شهر در کنارهٔ‌ کوه تمولوس (Tmolus) و در ناحیه‌ای قرار داشت که خاکش برای کشاوری مساعد بود. فیلادلفیه در منطقهٔ مرتفع آتشفشانی و زلزله‌خیز ساخته شده بود که از خاک حاصلخیز آن میوه‌های انگور و شراب مرغوب به‌دست می آمد، به‌قسمی که شاعر معروف روم، ویرژیل، در وصف شراب مرغوب آن شعر سروده بود.

نامه به کلیسای فیلادلفیه با معرفی مسیح به‌عنوان «آن قدوس و حق که کلید داوود را دارد که می‌گشاید و هیچ کس نخواهد بست و می‌بندد و هیچ کس نخواهد گشود» (مکاشفه ۳: ۷)، آغاز می‌گردد. «آن قدوس» عبارتی است که در عهد‌عتیق برای توصیف خدا که سرچشمه تمام تقدس است به‌کار برده می‌شد و اینک در دیباچهٔ این نامه برای  توصیف عیسی مسیح به‌کار برده شده است که سرچشمهٔ تقدس کلیسا است. او همانی است که «کلید داوود» را دارد و به‌نظر بسیاری از مفسرین، اشاره به نبوت اشعیا نبی دارد: «و کلید خانه داود را بر دوش وی خواهم نهاد و چون بگشاید احدی نخواهد بست و چون ببندد، احدی نخواهد گشاد.» (اشعیا ۲۲: ۲۲)

کلیددار کسی بود که آنچنان مورد اعتماد پادشاه بود که کلید خانهٔ پادشاه را داشت. به عبارتی، اختیار ورود و دخول به خانه پادشاه به وی واگذار شده بود. از این دریچه، بسیار از مفسرین این عبارت را دلالت بر اقتدار تام عیسی مسیح دانسته‌اند؛ زیرا کلیدهای موت و عالم اموات (مکاشفه ۱: ۱۸) نزد وی است و اوست که تنها می‌تواند مهرهای کتاب‌مقدس را بگشاید و حقیقت پنهان آن را برای مردمان آشکار سازد (مکاشفه ۵: ۷ – ۹). اوست که به کلیسای خود این وعده را داده است که «دری گشاده پیش روی تو گذارده‌ام که کسی آن را نتواند بست.»(مکاشفه ۳: ۸) پس، علیرغم ناتوانی کلیسا کسی نمی‌تواند «در گشوده» را ببندد و کلیسای مسیح مأموریت خود را تا بازگشت خداوند ادامه داده، به کمال خواهد رسانید.