آیا کلیسا باید نهادی دَربَرگیرنده باشد یا انحصارطلب؟ منظور از «دَربَرگیرنده» در اینجا، مفهومی است که اغلب بهطور ضمنی، به معنای «لیبرال» یا «همساز با دیگران» بوده و «انحصارطلب» هم به معنای «محافظهکار» یا «محدود و بسته» است.
پاسخ این است: هیچکدام. عیسی طرفدار چیز دیگری است، چیزی بسیار غنیتر: یعنی یکپارچگی. این یکپارچگی بهطرز غیرقابلانکاری با تجسم عیسی مرتبط است. عیسی طرفدار پیوستن مردم بود. نقشۀ پادشاهی خدا فقط مختص یهودیان نبوده، بلکه برای همۀ اقوام است. در پادشاهی خدا، یهودی و غیریهودی؛ غلام و آزاد، مرد و زن و بیماران و گناهکاران با هم وارد مشارکت میشوند.
عیسی تبلور قلب خدا برای بشریت است. پادشاهی او نیز برای همه است. در نتیجه، خدمت عیسی از همان آغاز یکپارچگی پدید میآورد. این خدمت، متعلق به مردم کوچه و خیابان بود و نه فقط معبد و کنیسهها. این خدمت، سامریان و خراجگیران را نیز میپذیرفت و فقط مختص صدوقیان و فریسیان نبود.
خدمت عیسی و رسولانش مایۀ تحیر مردم میشد، چرا که از همان ابتدا، فراقبیلهای بود و برای بشارت به فراسوی یهودیت و بهسوی غیریهودیان نیز میرفت. در حقیقت، عیسی اغلب غیریهودیان را بهخاطر ایمانشان تمجید و تشویق و دین سنتی اقوام و خویشان یهودیاش را به دلیل انحصارطلبی و ادعای پاکی و خلوص سرزنش میکرد.
پس جای تعجب نیست که هدیۀ روحالقدس بر غیریهودیان نیز ریخته شد. خدا دیگر جایی برای مرزهای قبیلهای ندارد. نجات برای تمام اقوام است، نه برای یک قوم برگزیده. مسیحیت برای همه است، یعنی مشارکت همه با خدا.