روز به روز ۱ آبان

نحمیا

نحمیا با وجودی که در تبعید زندگی می‌کرد، اما شرایط زندگی‌اش خوشایند بود. او از یک زندگی راحت بهره‌مند بود، به عنوان ساقی پادشاه شغل خوبی داشت و از مقام و احترام بالایی در دربار برخوردار بود. او دلایل زیادی برای رضایت داشت، اما راضی نبود. نه به‌خاطر موقعیت و شرایط خودش، بلکه به‌خاطر وضعیت هم‌میهنان یهودی‌اش در اورشلیم. دل و فکرش با ایشان بود. وقتی کسی را می‌دید که تازه از اورشلیم آمده بود، با اشتیاق فراوان دربارة حال و اوضاع مردم اورشلیم جویا می‌شد. امروزه بسیاری از مسیحیان جرأت نمی‌کنند درباره موقعیت بدن زیر جفای مسیح پرس و جو کنند. زیرا اگر پرس و جو کنند، باید به‌خاطرش کاری انجام دهند. دانستن با خود مسئولیت می‌آورد، مسئولیت محبت کردن و اقدامی نمودن. درمورد نحمیا هم وضع بدین منوال بود. برای وی کافی نبود که زندگی راحت و آسوده‌ای داشته باشد، در حالی که برادرانش در وضعیتی ناراحت زندگی می‌کنند. باشد که ما هم قومی باشیم که برای آنچه داریم از خدا سپاسگزار باشیم، اما در کنارش بخواهیم برای کسانی که از آزادی لازم برای پرستش خدا محرومند هم کاری بکنیم. نحمیا برای ما الگویی گذاشته است: دعا و عمل. اگر شما هم از نمونه‌ای که وی برجا گذاشته پیروی نمایید، قوم خدا دلگرم می‌شوند. و البته خود شما نیز تشویق می‌گردید. .