روز به روز ۴ اردیبهشت

ابراهیم

انگیزه‌ای درست، اما روشی نادرست! این همان اشتباهی است که ابراهیم با گرفتن هاجر به همسری برای به وجود آوردن فرزند، مرتکب شد. او به جای این‌که منتظر زمان‌بندی خدا بماند، کوشید برای تحقق وعده خدا به یاریش بشتابد. گرفتن همه امور در دست‌های خود، همیشه کار خطرناکی بوده و هست. ابراهیم برای رسیدن به هدفی روحانی از ابزار جسمانی استفاده کرد. این کار وی پیامدهای بزرگی در پی داشت که امروز هم احساس می‌شود. اسحاق جانشینی بود که خدا برای ابراهیم برگزیده بود. هم او که عیسای مسیح از نسلش به دنیا آمد. نقشه‌ای که ابراهیم برای بقای نسل کشید اسماعیل بود. ابراهیم به واسطهٔ ایمان خود موجب برکت همه قوم‌ها گردید، اما پیامدهای بی‌ایمانی وی در نقشه خدا جایی نداشت. ابراهیم اسماعیل را با مشکی آب و قُرصی نان از پیش خود راند، اما خدا از اسماعیل نگهداری کرد. زمانی که نزدیک بود کودک از تشنگی بمیرد، خدا به جای مشک آب، چاهی پر از آب برایش مهیا نمود. او هنوز هم همین کار را می‌کند. باشد که همه فرزندان اسماعیل از چشمهٔ آب زنده‌ای که به وسیله خدا از طریق عیسای مسیح، پسرش، مهیا شده بنوشند. باشد که ما مجرای رسانیدن این آب به ایشان باشیم.