روز به روز ۱۵ بهمن

همسر شبان ژو

دعایی که هم بر طبق ارادة خدا و هم با توافق با یک مسیحی دیگر باشد، قدرت بسیاری دارد. با این حال هر دو آنها سخت هستند. نخست اینکه، ناگزیریم مطابق ارادة خدا دعا کنیم. من چگونه می‌توانم ارادة خدا را بدانم؟ دراین‌باره می‌توانیم بحث‌های طولانی بکنیم. در نهایت هم به‌جای دعا کردن، بحث کرده‌ایم، حرف زده‌ایم و به جدل پرداخته‌ایم. دوم اینکه مسیحی دیگری پیدا کنیم که با ما موافق باشد؛ این هم کار سختی است. هر کدام از ما به‌عنوان یک فرد، دوست داریم عقاید و نظرات خودمان را داشته باشیم. مبنای هر دعایی که بر طبق ارادة خدا باشد این است که او جلال پیدا کند. آیا درخواست من خدا را جلال می‌دهد؟ من این جنگ روحانی را به شیوه‌ای کاملاً واقع‌گرایانه تجربه کرده‌ام. سه سال تمام از دخترم دور بودم. هر کدام از ما با مشکلات، جفاها و سختی‌های زیادی مواجه بودیم. یک روز متفق شدیم که وعدة مذکور در متی 19:18 را از خدا بگیریم. در کمال صداقت دعا کردیم با این اعتقاد که خدا با بازآوردن ما دو نفر به کنار هم، جلال خواهد یافت. همة شرایط به ضد ما بود. خدا برای رساندن ما به همدیگر باید معجزه می‌کرد. مردم پیرامون ما می‌دانستند و اقرار می‌کردند که تنها خدا می‌تواند ما را دوباره به هم برساند، برای او هیچ چیز ناممکن نیست. از این گذشته، خدا از دادن هدایای خوب به فرزندانش شاد می‌شود. آنچه که ناممکن به‌نظر می‌رسید، ممکن شد: ما دوباره به هم رسیدیم. «دل پادشاه مثل نهرهای آب در دست خداوند است» (امثال 1:21). خدا مقامات را هدایت کرد تا به ما اجازه بدهند با هم زندگی کنیم. بیایید به این خدای بزرگ ایمان داشته باشیم. «زیرا همة وعده‌های خدا در مسیح «آری» است و به همین جهت در اوست که ما «آمین» را بر زبان می‌آوریم، تا خدا جلال یابد» (دوم قرنتیان 20:1).