روز به روز ۱۹ بهمن

همسر شبان ژو

مرافعه میان ایمانداران اصلاً کار خوبی نیست. طرح دعوی در دادگاه از آن هم بدتر است. وقتی میان ایمانداران دعوایی بروز می‌کند، ایشان باید در محبت خداوند با قلبی فروتن و بخشاینده بنشینند و با هم صحبت کنند. همین‌طور ننشینید و بر ضد همدیگر حرف بزنید! این کار تنها به شریر فرصتی برای مداخله می‌دهد. «شکست بزرگ» یعنی: درماندگی. عیسی به ما می‌آموزد که پیروزی تنها این نیست که بر بی‌گناهی و انصاف شخصی تأکید نماییم، بلکه پیروزی آن است که در میان بدن مسیح صلح‌جو و فروتن باشیم (متی 39:5و40). ما مسیحیان در چین اغلب خود را در موقعیتی می‌یابیم که باید در دادگاه حاضر شویم. با ما بدرفتاری می‌کنند و بدون دلیل روانة زندانمان می‌کنند؛ هیچ‌کس از حقوق ما دفاع نمی‌کند. برای هر موضوعی «حق داریم» شکایت کنیم، اما این اصلاً به نفعمان نیست. فقط رنجمان بیشتر می‌شود و آرامشمان در خداوند را از دست می‌دهیم. وقتی در برخورد با غیر‌ایمانداران به ما یاد می‌دهند که چگونه باید از خود واکنش نشان دهیم، چقدر بیشتر در هنگام عدم توافق با مسیحیان دیگر باید اجازه دهیم فکر مسیح در ما ساکن شود. «بیایید شادی مرا به کمال رسانید و با یکدیگر وحدت نظر و محبت متقابل داشته، یک‌دل و یک‌رأی باشید… همان طرز‌فکر را داشته باشید که مسیح عیسی داشت» (فیلیپیان 2:2- 5). «پس اگر هنگام تقدیم هدیه‌ات بر مذبح، به‌یاد آوردی که برادرت از تو شکایتی دارد، هدیه‌ات را بر مذبح واگذار و نخست برو و با برادر خود آشتی کن و سپس بیا و هدیه‌ات را تقدیم نما» (متی 23:5- 24).