روز به روز ۲۰ بهمن

لی آن

کلام خدا به ما خوراک می‌دهد و نیازهای زندگی روحانی‌مان را برطرف می‌سازد. در دلمان تولید نیرو می‌کند و باعث می‌گردد که کم‌کم رشد کنیم. انسان امروزی ترجیح می‌دهد که به تعالیم نو و مد روز گوش بسپارد. این موقتاً کارساز است، چراکه حرف تازه‌ای است و گوش‌ها را نوازش می‌کند، اما ماندگار نیست. «آدمی جملگی چون علف است و جلالش یکسره به سان گل صحرا؛ علف خشک گردد و گل‌ها بریزند، اما کلام خداوند جاودان مانَد» (اول پطرس 24:1- 25). این شیر خالص روحانی است که سبب رشد و نجات ما می‌گردد. «در طریق شهادات تو شادمانم. چنانکه در هر قسم توانگری، در وصایای تو تفکر می‌کنم و به طریق‌های تو نگران خواهم بود. از فرایض تو لذت می‌برم، پس کلام تو را فراموش نخواهم کرد» (مزمور 14:119- 16). «کلام تو به مذاق من چه شیرین است و به دهانم از عسل شیرین‌تر. از وصایای تو فطانت را تحصیل کردم. بنابراین هر راه دروغ را مکروه می‌دارم. کلام تو برای پای‌های من چراغ و برای راه‌های من نور است» (مزمور 103:119- 105).