روز به روز ۲۵ اردیبهشت

شبان سموئیل لمب

پیشتر اشاره کردم که به مدت بیش از بیست سال، بدون کتاب مقدس، در زندان بوده‌ام. با این حال من یک کتاب مقدس با خودم داشتم… در قلبم. این به‌طور خودکار یا به آسانی عملی نشد. برایش تلاش و زحمت بسیار کشیدم و ساعات زیادی را صرف مطالعه کردم. از وقتی که خیلی جوان بودم شروع کردم. ما در کلبه‌ای کوچک زندگی می‌کردیم، نه حتی در یک خانه، اما والدینم شکایتی نداشتند. زیبایی نه در خود خانه، بلکه در کسانی بود که در آن سکونت داشتند. پدرم کلبه حقیرمان را «کلبهٔ هللویاه» نامیده بود. شاید نامی عجیب به‌نظر برسد، اما این واژه‌ای بود که بیش از هرکلمه دیگری و در بیشتر اوقات از آن به گوش می‌رسید.

دورتا دور کلبه را آیاتی گوناگون از کلام خدا آویخته بودیم که البته برای مردم غریبه منظره‌ای غریب بود، اما برای من بسیار مفید واقع شد. چرا که شروع به ازبر کردن آیات نمودم. در طول سالیانی که کتاب مقدس در اختیار داشتم، آیات کلام را ازبر می‌کردم و زمانی که به زندان افکنده شدم، از رسالهٔ رومیان تا عبرانیان و همچنین شمار زیادی از مزامیر و دیگر بخش‌های کتاب مقدس را حفظ بودم. از من نپرسید که چرا آن آیات را حفظ کردم تنها خدا می‌داند، اما وقتی به زندان افتادم، کلام خدا را در دلم داشتم و هیچ کس نمی‌توانست آن را از من بدزدد یا بگیرد. فقط چند سالی را صرف آموختن آنها کردم، اما بیست سال از وجودشان برکت حاصل نمودم. و هنوز هم برکت می‌گیرم.